Myślałam, że następny wpis dotyczyć będzie sesji, jako że ta zbliża się nieuchronnie. I przyznam - mam pewne obawy z nią związane... Zaskoczyło mnie jednak to, że na moim blogu pojawili się studenci (nie tylko zresztą), którzy wspierają mnie w moim, hmmm... medycznym przedsięwzięciu. Nie spodziewałam się szczerze mówiąc, że ktoś go regularnie czyta :)

Jedno mnie ciekawi – co oznacza, że trzeźwo patrzę na ten kierunek? A już szczególnie, dlaczego zostałam zaklasyfikowana do „normalnych”? Wydaje mi się, że na pierwszym roku jest wielu „normalnych” studentów, ale może z perspektywy czasu kryteria „normalności” się zmieniają?

Szczerze mówiąc, na GUMie przeciętny student spotyka się głównie z raczej negatywnymi opiniami na swój temat. Że się nie uczymy. Że nie przygotowujemy się regularnie na zajęcia. Że oblewamy kolokwia/wejściówki/cokolwiek. Że niedojrzale podchodzimy do studiów. Można by tak długo wymieniać. Słyszałam, że to specyfika studiów medycznych - „motywowanie poprzez opieprzanie”. Pewien lekarz powiedział kiedyś, gdy dowiedział się, że zamierzam składać na kierunek lekarski, że żeby wytrzymać na tych studiach, trzeba bardzo chcieć je ukończyć. W przeciwnym razie wykończą mnie one psychicznie. Może prawda. Chociaż jak patrzę na znajomego, który poszedł na medycynę, bo jakoś tak wyszło, to widzę, że on się tym po prostu nie przejmuje. Jakoś tam zalicza, czasem nie i nie czuje się zdołowany.

Czy ja też należę do takich ludzi? Pośrednio chyba tak. Z jednaj strony staram się, uczę, przygotowuję na zajęcia i zaliczenia. Jednak cały czas myślę o alternatywach, o tym, że zaraz obok jest politechnika, na której mogłabym studiować. I dzięki temu gdy słyszę, że „studenci nic nie umieją” albo że „będziemy beznadziejnymi lekarzami, bo...” - różne argumenty w zależności od asystenta, to – krótko mówiąc – leję na to. Jeśli uda mi się skończyć te studia, to zostanę kompetentnym lekarzem niezależnie od tego, czy będę wiedziała, z czym łączą się dendryty neuronów ziarnistych warstwy II kory mózgu. A jeśli mnie wywalą – cóż, zdarza się – skończę inne studia. A że rok później? Co to za różnica...

A komentarz do pewnej studentki uczęszczającej na lektorat języka niemieckiego "Jeśli pani ukończy te studia, w co szczerze wątpię, to ja do pani nie na pewno przyjdę, bo pani nie będzie wiedziała, gdzie jest nerka, a gdzie wątroba!" (możliwe, że to nieco zmieniona wersja, gdyż tekst ten przeszedł przez kilka osób, ale sens ten sam)